شهادت امام علی (علیه السلام)
بعد از جنگ نهروان و سرکوب خوارج برخی از خوارج از جمله عبدالرحمان ابن ملجم مرادی و برک بن عبدالله تمیمی و عمروبن بکر تمیمی در یکی از شبها گرد هم آمدند و اوضاع آن روز و خونریزیها و جنگهای داخلی را بررسی و از نهروان و کشتگان خود یاد کردند و سرانجام به این نتیجه رسیدند که باعث این خونریزی و برادرکشی حضرت علی (ع)، معاویه و عمروعاص
است و اگر این سه نفر از میان برداشته شوند، مسلمانان تکلیف خود را خواهند دانست . سپس با هم پیمان بستند که هر یک از آنان متعهد کشتن یکی از سه نفر گردد .
ابن ملجم متعهد قتل امام علی (ع) شد و در شب نوزدهم ماه رمضان همراه چند نفر در مسجد کوفه نشستند . آن شب حضرت علی (ع) در خانه دخترش میهمان و از واقعه صبح با خبر بود، وقتی موضوع را با دخترش در میان گذاشت، ام کلثوم گفت : فردا جعده را به مسجد بفرستید .
حضرت علی (ع) فرمود: از قضای الهی نمی توان گریخت . آنگاه کمربند خود را محکم بست و عازم مسجد شد .
ابن ملجم ، در حالیکه حضرت علی (ع) در سجده بود، ضربتی بر فرق مبارک خون از سر حضرتش در محراب جاری شد، در این حال آن حضرت فرمود " فزت و رب الکعبه " به خدای کعبه سوگند که رستگار شدم ، سپس آیه 55 سوره طه را تلاوت فرمود " شما را از خاک آفریدیم و در آن بازتان می گردانیم و بار دیگر از آن بیرونتان می آوریم" .
حضرت علی(ع) در آخرین لحظات زندگی نیز به فکر صلاح و سعادت مردم بود
حضرت علی (ع) در آخرین لحظات زندگی نیز به فکر صلاح و سعادت مردم بود و به فرزندان، بستگان و تمام مسلمانان چنین وصیت فرمود: " شما را به پرهیزکاری سفارش می کنم و به اینکه کارهای خود را منظم کنید و اینکه همواره در فکر اصلاح بین مسلمانان باشید . یتیمان را فراموش نکنید، حقوق همسایگان را مراعات کنید . قرآن را برنامه عملی خود قرار دهید و نماز را بسیار گرامی بدارید که ستون دین شماست" .
حضرت علی (ع) 21ماه رمضان به شهادت رسید و در نجف اشرف به خاک شد و مزارش میعادگاه عاشقان حق و حقیقت است .
